روزگار الی

روز چهلم:

2011-02-03T11:44:00.000-08:00

اندر الاحوالات المتظاهرين...
اينروزها عجيب حسود شده ام!حسادتم به يك فرد نيست...حسادتم به وسعت عظم يك ملت است!اينروزها اوضاع مصر مرا بهم مي ريزد حسودم مي كند. اصلن به اين سه حرف حساس شده ام ٬ به همه چيزش...به خيابان هاي شلوغش ٬ دور بين هاي خبرنگاراني كه هر لحظه اش را به اشتياقي چون مسابقه فوتبال گزارش مي كنند ٬ مردمي كه ترسي از مصاحبه با خبرنگاران ندارند ٬ ارتشي كه بيانيه هاي ملي گرايانه و دوستانه صادر مي كند ٬ دولتي كه قول مجازات عاملان در گيري را ميدهد كه حتي اگر دروغ هم بگويد ٬ انقدر با سياست است ٬ انقدر هنوز وقيح نشده است كه مثل دولت هايي كه ملت خود را زير ماشين و گلوله سرخ مي كنند ٬ بيايد و دم از طرفداري از معترضان ملتي ديگر بزند و دستور هم صادر كند!دلم اينروزها براي همه مان مي سوزد كه هنوز از ارتش سايبري ترسانده مي شويم هنوز كه ديگر خفه شده ايم ٬ هنوز كه در زندانيم ٬زنداني به وسعت ايران!ما خفه ايم در همه اين حسادت ها و جائي كه دستم به جائي بند نيست زورم تنها به خودم ميرسد بي خيال دنيا مي شوم ٬ دنيا بهم ريخته باشد يا نه دنياي درون من را يكي بايد بيايد و ساماني بدهد براي قلب من ديكتاتورها بهترند آني كه بيايد و سالها بماند و ديگر نرود...من هم قول ميدهم ٬ قول ميدهم اعتراضي نكنم ٬ 30 سال كه سهل است تو بيا ٬ فقط بيا و 100 سال بمان و ديگر نرو...فقط بيا

روز سي و نهم:

2011-01-01T11:20:00.000-08:00

الي بر روي صندلي داغ...
1-بدترین اتفاق زندگیم: ندارم و نخواهم داشت از آنجاكه همه چيز تو دنيا نسبيه بعدا مي فهميم بد رو ميشد بست به مثال"عدو سبب خير شود گر خودت خواهي"!
٢-بهترین اتفاق زندگی: قبولي انواع كنكور هايي كه در زندگيم دادم از كارداني به كارشناسي از كارشناسي به ارشد واحتمالا تمومش ميكنم چون ديگه حوصله دكترا مخصوصن تو ايران را ندارم!(اصرار نكنين )
۳-بدترین تصمیم: تصميم كبري
۴-بزرگترین پشمیانی: زندگي نكردن!
۵-بهترین تصمیم :در حال زندگي كردن...
۶-فرد تاثیرگذار زندگی م: خانوادم
۷-چه آرزویی دارم: خودم را بشناسم
۸-اعتقاد به معجزه: اگرم باشه براي من نميوفته!اينو ناخوداگاهم گفت خواستم بي سانسور بنويسمش !ولي افتاده و خواهد افتاد اما شايد تعدادش انقدر زياده كه به چشم چشم سفيد من نمياد!
۹-چقدر خوش شانسم: اصلن...اينم البت مصداق بالاست(منو ببخش الي!)
۱۰-از کی بدم میاد: هيچ كس(البته دور از جونه هيچ كس عزيز)
۱۱-تاحالا دل کسی رو شکوندم: بسيار اونم دل كسايي رو كه زندگيشون را برام گذاشتن مثل مادرم!
۱۲-دلیل انتخاب اسم وبلاگ : خودشيفتگي مفرد و از آنجاكه نقطه پرگار زندگيم خودمم و هرجا برم باز به خودم ودنياي خودم ميرسم...روزگار الي!
۱۳-کی رو از بچه های وب بیشتر دوست دارم: هركي بيشتر بهم سربزنه(دردناكه اما حقيقت داره!)
۱۴-تعریفی از زندگی خودم: در حال رشد
۱۵-خوشبختی: آرامش
این واژه ها یادآور چی هستند؟!
هلو: برو تو گلو!
خدا: شبا سرم را ميذارم رو پاهاش و باتمام تلاشم براي برابري حقوق زن و مرد اما شرمنده ام كه بگم خداي من هنوز يك "مرد" است!
امام حسین: صداي دسته...صداييكه از بچگي تا به گوشم ميرسيد رو پاهام بندنبودم تا خودم را برسونم بهش و از نزديك ببينم و بشنوم..اما از پارسال ديگه هيچ صدايي دلم را نمي لرزونه!
اشک: براق كننده چشم!كه من اينروزا زياد ميزنم به چشام...
کوه:مامانم
فرار از زندان: هر شب ساعت...از فارسي1!
هوش: داراييه انسان باهوش!
ایمان مبعلی: كي هست؟
ویولن: گردن كج!
رنگ چشم: مشكي
رنگ مورد علاقه : بچه كه بودم زرد...بزرگتر كه شدم آبي حالا صورتي و بنفش...خدا آخر و عاقبت اين مداد رنگي سني مارو به خير كنه!
جواب تلفن و ارتباطات: يكطرفه!
کلام آخر: از ارغواني به خاطر توجه اش به من كمال تشكر را دارم و از همينجا اعلام ميكنم شخص مورد علاقه روزگار الي با اندكي تاخير در بيان احساسات عميق ارغواني اش ٬ سارا مي باشد....

روز سی و هشتم:

2010-12-28T22:54:00.000-08:00

بر باد رفته...
دارم کم کم به این میرسم که آدم برای شناختن خودشم نیاز به زمان داره چه برسه به بقیه و تازه اگه تو این زمانهام شناختمان از خودمان و دیگران وابسته هزار تا چیز مثل قضاوت ، فرهنگ و برداشتهای گذشته مان نبوده باشه و این شده که اینروزها از خودم بیشتر از هر کس دیگه ای ترسیده ام!شعار دادن و ادای روشن فکری درآوردن و حتی از اون بدتر تو سنت و باید نباید بودن و افتخار کردن و بقیه را غلط کردن و برابری و زن و مرد و همه و همه تو حرف و نوشته های قشنگ خیلی راحت به نظر میرسه...آره که تازه به این نتیجه رسیدم با همه درسی که خواندم و دارم میخونم با کاری که دارم و با همه متعلقات یه زندگی برای یه دختر در حال مدرنیزه شده باید اعتراف کنم که هنوز هم سنتی ام!البته که پیشرفت های قابل توجهی داشتم اما ته ته ذهنم حتی اونجاییکه به این رسیدم زن و مرد برابرند و برای داشتن یه رابطه خوب باید اول با خود واقعی فرد بریم تو رابطه و نه با تصوراتمان و اما انگار با کمال تاسف منم دلم میخواد دروغ بشنوم! البته این خواسته در پائین ترین لایه های وجودیم بوده که تازه دیشب بهش رسیدم اونجایی که با همه تصوراتی که ازش داشتم وقتی خودش صادقانه به این نتیجه رسیده بود که دروغ و تظاهر راه رسیدن به من نیست و سفره دل و کاراش را برام باز کرد شوک شدم!هیچ وقت آدم مهمی تو زندگیم نبود و نخواهد بود اما کیه که از توجه بدش بیاد! اما نمیدونم چرا از دیشب فقط گریه میکنم گریه برای چی رو هنوزهم نفهمیدم!برای آن 1% که احتمال میدادم معجزه بشه و آدم دیگه ای از تخم مرغ شانسی قضاوت هام در بیاد؟ یا برای خودم دلم سوخت که بایدبرای روبرو شدن با واقعیت های زندگی از رویاهام دست بکشم؟ یا مجبورم روزی مردی را برای زندگیم انتخاب کنم که جبر زمان ازم خواسته و نه اینکه ایده آلم باشه؟ یا احتمال محال تر اینکه ازش بدم نمیاد و از اینکه هیچ کس مناسبم نیست خسته شدم!از سالها پس زدن و درست از آب در آمدن قضاوت هام خسته شدم! زیاد فهمیدن هر چیز اصلن خوب نیست و از آن بدتر سخت گرفتن و زندگی رو ایده آلی دیدنه!بهر حال حالم خوب نیست اما هنوز دقیق نمیدانم و شاید ته ذهنم میخواستم باز رویا ببافم از آن مرد سوار بر اسب سفیدم که جز من هیچ کس را ندید و نخواست!!!

روز سی و هفتم:

2010-12-25T01:01:00.000-08:00

برای عطر فراموش شده نرگس های سرزمینم...
نمیدانم برای تویی که این نوشته رو میخونی عشق چه مفهمومی داره و اصلن داستانت از عشق چیه؟داستان رومئو و ژولیته؟ یا سیندرلا و پسرپادشاه؟ یا داستانهای زمینی تری مثل عشق شهلا!شاید بعضیهاتون گر بگیرین که اون که عشق نبود و بخواین مثل محمدخانی به هوس تعبیرش کنین! و اما کسی چه میدونه که وقتی آدم بخواد مثل بازیگرهای داستان عشقش بشه چه سرنوشتی در انتظارشه...داستان الی از عشق چیزی شبیه به سیندرلا و پسر پادشاه بود با این تفاوت که تو واقعیت به داستان شاهزاده و گدا رسید و تنها جمله ای که توی ذهنش برای سالها رفت همون جمله آهنگ تایتانیک شد..."انسان فقط یکبار عاشق میشود و یکبار میمیردو عشق همان بود که با توورزیدم..!" خوشبختانه دیگه خیلی جملش خاطرم نیست!حالا تصور کنین الی با داستان شاهزاده و گدا و انتخاب این دیالوگ برای داستانش اگه سعی نمیکرد از این خواب بلند بشه و اگه تو این ماههای اخیر نمیخواست چیزهای واقعی تری را مثل پایان عشق شهلا ببینه و نمیخواست گردن هایی را ببینه که روزی عاشقانه بوسیده میشن و روزی با طناب بریده میشن ! واگه نمیخواست ببینه از یک مرد میشه دو تا بت ساخت چیزی که هم شهلا ساخت و هم لاله و اینکه بت هایی را که ماعاشقشون هستیم یا حتی بعضی وقتها تنها فکر میکنیم عاشق هستیم چیزی نیستند جز همون شخصیت اصلی داستان که ما میخوایم باشند و نه اینکه واقعا هستند!چه اتفاقی می افتاد!برای من احتمالا این میشد که نباید تا آخر عمر دنبال عشق برم به خاطر همون یه جمله و بخاطر اینکه تو دنیای واقعی شاهزاده و گدا پایانی خوش ندارند که داستانها و فیلمها به طولانی یه عمر و زندگی نیستند که گذر زمان اون روی سکه رو هم نشونمان بده!اما امروز خوشحالم ، امروز داستان من از عشق نه داستان اسطوره ای و ایده آله و نه داستان دردناک و ناامید کننده ای مثل پایان لاله و شهلا ...عشق برام نه یک نگاهه و نه حرف های عاشقانه و نه حتی کارهای خارق العاده! عشق برام شناخت از یک آدم واقعی و نه خیالی ، که زمینی است در گذر زمان و با احتمال تغییرو با در نظر گرفتن این واقعیت که در جامعه ای با انواع مشکلات پیچیده و عمیق فرهنگی و شخصیتی آدم های دور و برمان و با انواع مشکلات اقتصادی و سیاسی که همرو درگیر میکنه و حتی رو احساسات آدم ها که لطیف ترینش عشق است هم تاثیر میذاره،دیگه شاید داستانها بیشترش مادی بشه و جایی برای ایده آل و اسطوره باقی نمونه و توی همچین جامعه ای که سرعت زیر حرف ها و قول ها زدن از محو شدن جای بوسه ها بیشتر شده جای تعجب و گله از هیچ آدمی نیست! وقتی به این جاییکه من رسیدم برسید می بینید حتی گله کردن و مقصر تراشیدن و متهم کردن دیگری برایتان جذابیتی ندارد و ترجیح میدهید با یک فنجان چای داغ سردترین زمستان زندگیتون را به امید سبزترین بهار سپری کنین و هنوز هم به معجزه ایمان داشته باشید البته معجزه ای از جنس زمین!

روز سی و ششم:

2010-09-21T03:35:00.000-07:00

الی یکساله میشود...
پارسال وقتی خواستم به همه ی داشته هایم یک مکان مجازی هم اضافه کنم قصد کردم به مناسبت سالگرد این دارایی ٬ جشنی بگیرم ٬ پستی بنویسم ...به خیالم این بود که آنروز آنقدر خواننده منتظر و آنقدر ذوق نویسنده گی قلمبه مانده خواهم داشت که نیاز همه را بر آورده کنم.امروز یک ماهی از تولد این استعداد نهفته و این مکان که یکبار هم از پرشین بلاگ اسباب کشی کرده میگذره نه تنها مشغولیات من را از نوشتنی که ابتدا قصدش رنگی بود و بعدترها زنگی شد دور کرده بلکه از خواننده های پشت در صف کشیده هم خبری نیست اصولا من این طوریم یک نمودار سینوسی نقشه همه زندگی من را از قبل کشیده است که به اوج نرسیده سقوط میکنم دوباره بلند میشوم اما به قله نمی رسم! نیرویی در من از در اوج بودن میترسد دست میکشد بی خیال می شود و سرش را به بازی جدیدی گرم میکند این را نوشتم که دوباره تمرینی کنم اینبار ها می خواهم با نوشتن درمان شوم می گویند نوشتن شفا می دهد٬ شفا برای من آنجایی ست که به اوج برسم و اینبار اما نه تنها...با تو

روز سی و پنجم:

2010-07-13T22:45:00.000-07:00

لابی با الهه خیال...

حوصله هیچ کاری ندارم ذهنم همش درهرحال بازیست ٬ ذهنم قاتل زمان شده!تنها حوصله دارم یکسری کارهای تکراری بکنم شبیه بافتنی یا حتی کشیدنه جدول توی وورد یا اکسل اما کاری نباشد که نیاز به تحلیل و تمرکزی داشته باشد ماله این روزها هم نیست من الهه خیالم از همان بچه گی ها با خیالم زندگی می کردم و زندگی میساختم بزرگتر که شدم خیال ها زمینی تر شدند اما هنوز هستند کلافه ام می کنند و تمرکزم را میگیرند و این چنین می شود که مثلا نمی توانم شاگرد اول بشوم یا مقاله بنویسم یا حداقل برای کوچکترین شروع و خواسته هایم نتیجه ای به وجود بیارم. از صبح توی ذهنم دارم برایت خط و نشان می کشم و چنین و چنان میکنم که خط قرمزهایت را بدانی شاید هم بدانم! بدترین حالت زمانی است که آدم به خودش مطمئن نباشد و این ناشناخته بودنه خود از همه چیز هولناک تر است باید اول برای خودم خط و نشان بکشم باید به خودم حالی کنم ٬ باید یاد بگیرم مسئولیت خواسته هایم را بپذیرم باید این باید را هم از دایره لغاتم خط بزنم ! خیال امروزم را میکنم لابی با خودم.

روز سی و چهارم:

2010-07-10T02:47:00.000-07:00

روزهایی برای خودم...
دگردیسی ٬ نمی دانم واژه ای همسنگ برای این روزهای من باشد یا نه یا اصلا بد است یا خوب اما من در پروسه دگردیسی هستم و این با همه ی اتفاقات دور برم عجیب جور در میآید اینکه برای اولین بار در زندگیم کارهایی بکنم که قبلا نکرده ام و از هیچ چیز نترسم و قضاوت هیچ کس برایم مهم نباشد جز خواست خودم این یعنی دگردیسی از خامی به پختگی و یا کودکی به بلوغ و شایدم برعکسش !و هنوز هم مهم نباشد که اگر شک کنم گذشته ها عاقلانه تر بوده ام .خوب که چی!دوران اونجور بودنم به سر رسیده و اینرا آنروز توی آرایشگاه فهمیدم وقتیکه آئنه را با اعتماد به نفس به دستم داد که برای اولین بار یکی از ابروهایم را که بی دم شده ببینم و احساس کنم عضوی از بدنم قطع شده است.شوک شدن و هیچ نگفتنم به کنار این که برای اولین بار مثله خیلی ها مجبور شوم با مداد ابرو نقاشی اش کنم و نخواهم همه چیز بکر و دست نخورده باقی بماند و بگزارم گاهی زندگی گند بزند!بگزارم زندگی جاری شود و من نترسم.

روز سی و سوم:

2010-06-30T00:13:00.000-07:00

این داستان ادامه دارد (قسمت دوم) ...

انگار نه انگار که 3 سال گذشته که در همه ی این 3 سال روزهایی نبودی و بعضی روزها مبهم بودی و اگر بخواهم اعترافی کرده باشم ته ته ذهنم این من بودم که منتظر مانده بودم به غیر از سرک های گهگاهی که می کشیدی و من پست میزدم که نمیشناختمت که میخواستم تلافی کنم!به قول تو حسابی بدقلقم!!!3 سال گذشته و من اینبار بیشتر از هر چیز عاشق این 3 ساله تنهاییم که به خودم که به تو ثابت کنم میشود فراموش نکرد حتی اگر به کمال یک خواستن بخواهی ٬ میشود نیرویی باشد از خواست تو قویتر...من اینروزها انگار نه انگار 3 سال گذشته را فراموش کرده ام ٬ اینبار زمان در همه ی خواست من حل شده است و من به اندازه ی همه ی عمرم می خواهم که فراموش نشویم و ته ته دلم دارم می ترسم و اینبارترس من از نیرویی است که ازخواست ما قویتر است شاید.

روز سی و دوم:

2010-06-15T01:03:00.000-07:00

ببین حتی شده به سختی...
آنروز عصر برای خرید با مامان بیرون بودیم خرید رفتن با مامان تازگی نداشت اما آنروز یکی از خاص ترین روزهای تاریخ ما بود. از آن شب های خاطره انگیز و پر هیجان گذشته بودیم ٬ حتی اون صبح لعنتی را هم رد کرده بودیم و خاطره صورت بهت زده و تاسف بار مامان هم که برای اولین بار توی زندگیم اونو ساعت 6 صبح بالای سرم دیدم و بهم گفت : الی نشدا هم توی ذهنم حک شده بود و از اون ناباوری هم گذشته بودم که بخوام بهش بگم نه هنوز چند تا شهر دیگه مونده!آخه من اینطوریم اگه نخوام اگه نتونم اگه باورم نشه برام دو دوتا هم سخت 4 تا میشه!زندگی جریان داشت ما با بلوز خریدن داشتیم می فهمیدیم که زنده ایم!من با هیجان تاریخ هنوز نوشته نشده و در حال اتفاق را برای فروشنده تعریف میکردم...اون از ترس 30 سال پیشش برای جنگیدن می گفت از مردهایی که خیلی از آن مردتر بودن ورفتن!و وقتی براش ندا را گفتم از همیشه بیشتر بهم ریخت٬براش تازگی نداشت ندا را شاید نه به اسم اما به حادثه می شناخت و بهم گفت:دیدن صحنه شهادتش فرقی با کشتنش نداره!به لحظه سکوت کردم اما من کنجکاو بودم و دست و دلم برای فهمیدن جلوتر از این استدلال بود...امروز بعد از یکسال هم باز نتونستم جلوی خودم را برای ندیدن جدیدترین فیلمش بگیرم ! فیلمی که دیگه توش هیچ پمپ خونی نیست! توش هیچی نیستی جز چشمان زیبای حق در تمنای زندگی...امروز باید به حرف فروشنده این را اضافه کنم که اگرچه من با دیدن این فیلم هر بار به سختی قلبم اضافه میکنم وهر بارقبح گناه این اتفاق را می ریزم!اما نبود نداها خواست همه ی آدمای ساده لوح ٬همه ی آدم های کوچه علی چپ زن و همه ی آدم هایی که با استدلال و بی استدلال در تمنای این زندگی سگی اند به بهای ندیدن حقیقت غرقه به خون روز 30 خرداد و روزهای قبل و بد از آن.

For NEDA:

تو با چشمان باز رفتی...ما با چشمان بسته خود چه کنیم... تو بگو ما باسختی قلب هایی که از دیدن آخرین نفس هایت هم نرم نمیشوند چه کنیم...تو با چشمان باز رفتی با همه ی سوال ها و آرزوهای بر باد رفته مان می دانم باورت نبود پایانی به این سختی را ٬ می دانم ! تو با چشمانی باز رفتی و ما مانده ایم با چشمانی که در بازترین حالت خود هم فقط می گریند اما نه برای توکه برای انسانیت های به باد رفته ...برای این همه کور نابینا !

روز سی و یکم:

2010-06-08T22:58:00.000-07:00

زبان سرخ سر سبز میدهد بر باد...

یکبار ازش پرسیدم:یعنی تو هم پستی!
گفت:آره می تونم باشم یعنی همه ی آدم ها این پتانسیل را دارن...
اونروزازش خوشم نیومد یعنی بیشترازش ترسیدم٬ از اینکه آدمی به آرامی اون هم می تونه پست باشه! آخه آن بین همه ی ما به یه جنتلمن معروف بود٬ چیزی که کاف را خیلی اذیت میکردچون اگه مثلا آن برخلاف پستی اش به جنتلمن بودن تظاهر میکرد اما کاف همیشه آرامشش را با لات بازی پنهان میکرد چیزی که آنروزها من باورش کردم و ازش ترسیدم ٬ از جفتشون .از یه جنتلمن نمای با پتانسیل پستی و یه آرام لات نما!حتی آن وقتی هم که فهمیدیم کاف دچار بیماریه تمارض هست هم فرقی در اصل ماجرا نکرد چون آن سعی در باور تخیلاتش داشت ودلش می خواست ما هم اون را برخلاف واقعیتش بپذیریم!من به بهترین شکلی که می تونستم بهش ثابت کردم که باورت کردم!و واقعا در تمام مکالمات ذهنی ام برای رد این فرضیه و باور آدمی بدون مرض تمارض باز هم دروغ بر حقیقت پیروزتر بود و با اینکه چند سال بعد با یه تغییر اساسی دیدمش یعنی همون آدم خوب شده از مرض تمارض را٬ ولی برای من همان کاف لات نما بود و بس!این همه را گفتم تا بفهمم:که مهم این نیست که واقعیت و ذات وجودی مان چی هست مهم باورمان نسبت به خودمانه و این باور می تونه مجموع قضاوت های یه عمری باشه که از آدم ها هدیه گرفتیم یا برداشتمان از رفتار اطرافیانمان و اینها همه می تونه از عزیز ترین کسمان باشه مثل مادر!و چه قدر بده که انقدر صادقانه و بی فکر ذره ذره شکل قضاوت اطرافیانمان بشیم!
اعتراف نوشت : هفته خوبی نداشتم چون بیشتر از همیشه غرق دنیای درونی خودم بودم و نه بیرونی!از خودم خستم چرا الی دست از سرم بر نمیداری!دنیا پرازجاذبه های جزم انگیز تر ازمنه!

روز سی ام:

2010-05-18T06:54:00.000-07:00

عاشق نبودی انگار...

حوصله ی جواب دادن را نداشتم حتی از نوع اس ام اش را چه برسد که زنگ هم زد!سایلنت را برای همین موقع ها ساخته اند انگار!سایلنت میکنم و به خاموش و روشن شدنه صفحه گوشی خیره میشوم و با سری که٬ توش یکی فریاد میزنه بردار و یکی بی حوصله است مانده ام بر سر دوراهی!بی حوصله ها همیشه غالب ترند اینجا!بر نمیدارم !دوباره سخت شدم!دوران سختی ام که برسد هیچ نرمشی مهربانم نمیکند انگار حتی اگر تو٬ تمام روز به خودت بپیچی و طلب توجه کنی هم من سخت تر میشوم!کم کم که مهربان میشوم فرصت ها از دست رفته اند می دانم مهم نیست اما بعضی وقتها دلتنگ گذشته هایی میشوم که سخت بود که نرمش می توانست اوضاع را بهتر کند!و شاید صبر از نرمش برای من بهتر بود...سختی ها با صبر آسان میشوند و مهربانی های به سختی رو شده با صبر ماندنی تر میشدند این روزها دیگر معنی عشق را در کلام و عمل نمیدانم...این روزها صبوری یعنی عاشقی کردن و عاشق کسی است که به پای معشوق صبر میکند به نرمی...

روز بیست و نهم:

2010-05-11T00:06:00.000-07:00

...?!Why am I very serious today
داری با خوشحالی و خنده خنده بهم می گی که:تو مجلس نطق طرف شرکت کردیو بقله یه حاجی ام نشستیو...بعد که بهت اعتراض میکنم ! میگی بابا برا کیک و ساندیسش بود!!!
بعد خوبی یا بدیه فرم صورت من اینه که هیچ وقت نمی تونه حالت واقعیش را پنهان کنه...تو تعریف میکنی و میگذری و یادت میره !اما من هنوز یادم نرفته که تو همونی بودی که هررنگی ام که داشتی به رنگارنگی این روزات نبودی!بعد این همه دارم به این فکر میکنم که یا من خیلی سخت گیرم!یا ملت ما انقدر گشنن که علاوه بر بقیه خودشونو به یه کیک و ساندیس می فروشن!!!این قضیه برای اولین بار نیست که من را بهم میریزه ...مدتی میشه که حالم بدجوری از آدمای باد به پرچم دور و برم بهم میخوره!نمیگم برو بمیر!نمیگم زندگیت را غمار کن!فقط میگم انقدر ارزان نباش!اگه یه روزی ام خودتونو فروختین حداقل ارزون نفروشین...یا حداکثر گوسفند نباشین !و مثله یه گله گوسفند هر چی هر کی گفت دنبالش کورکوری راه نیفتین که بعدش اگه یه بساط دیگه پهن شد یادتون بره و برین دنبال آن یکی!آدم باشین.می دانم سخته!!! اما بهت بگم که آدم بودن یعنی : قبل از هر چیز شرافت به خود داشتن.

روز بیست و هشتم:

2010-04-17T00:40:00.000-07:00

نفس نکش ! فقط بدو...

سوار که شدم برگشت و بهم گفت:تجریش میرها ! جردن نمیره!
گفتم می دونم مرسی !
یکی مثل همه بود اما نه ٬ حتی پرانرژی تر ازآن سیاه پوش جلوییم که تا آخر مسیر خواب خواب بود !
هیچ وقت از اتوبوس خوشم نمیومد. از شلوغیش و مردم رنگارنگش فراری بودم!اما یکسالی میشه که روزهای فرد را ترجیح میدم حل بشم تو شلوغی اتوبوس و حتی وقتی تو فاصله ده سانتی متری ام یه نارنجی پوش را پیدا کنم هم بدون تغییر در جا و محدود کردن شامه ام ترجیح میدم همه بوی عرقش را که با اسپری آشغال های ما دلپذیر تر کردرو با همه وجودم سربکشم!آ آ زود قضاوت نکن!من مادر ترزا نیستم که برعکس هیچ کس تو دنیا برام قد خودم مهم نیست و همه این حس ها بخش نورانی وجودمه که ترجیح میده هروقت دلش خواست بتابه!
- نفس نکش فقط بدو
- حرف نزن فقط بدو
- برو برو برو
- ااااااااااااااااااه
- وای به حالت اگه سبز قرمز بشه!
- وااااااای باز وایساد
برگشتم خودش بود!همونی که مثل همه بود و حتی حساستر از بقیه نسبت به درست سوار شدن مسیر مسافرها!
تو تمامه مسیر تنها صدای اتوبوس صدای آن زنی بود که حساستر از بقیه بود!و من از اول تا آخر مسیر به این فکر میکردم که چطوری میشه نفس نکشید و فقط دوید!بعد به این رسیدم که زندگی یعنی : دویدنه بدون لحظه ای نفس راحت کشیدن برای همه ی آنهایی که حساستر از بقیه اند انگار...

روز بیست و هفتم:

2010-03-15T01:40:00.000-07:00

88 سالی که دو ماه و 22 روز داشت...

زود گذشت!اما نه مثله همه ی زود گذشته های ٬ گذشته از خوشی...از بدی و پرحادثه بودنش بود که نفهمیدیم چیشد و هنوزم اگه به عقب برگردی شاید دلت بخواد که همش خواب بوده باشه!سال 88 را دارم میگم همون سالی که بهارش آرام و مثله همیشه ها بود و کی میتونه منکر اون همه احساس و هیجان سبز خردادش برای تغییربشه...خردادی که برای منه جهان سومی معنی آزادی بود و چه خوش خیال بودیم هممون که فکر کردیم دنیامون را رنگی خواستن ٬اونم بعد این همه سال!از بقیش چیزی به خاطر ندارم جز یه سبز خونی و یه بغض دائمی و یه نفرت...اما 88 یه تغییر شد برای همه تعریف ها وحس های جمع شده سالیان سالم ! مثلن اینکه اگه قبلا با اطمینان و افتخار ادعا میکردم که اگه بهم بگن بین بودن تو بهترین نقطه دنیا و عاشورای تهران یکی را انتخاب کن!بی معطلی میگفتم :من هرجای دنیا که باشم روز عاشورا دلم میخواد توی تهران و صدای طبل دسته هاش باشم!حالا بعید میدونم هیچ صدای طبلی دلمو بلرزونه و آروز میکنم هرجایی باشم جز تهران!دیگه چیزی یادم نیست جز اینکه من خنثی تر از همیشه ام ودارم به این حرفش فکر میکنم که میگفت:"تو جهان سوم دنبال هیچ کس راه نیفت" و از اون الی که شاید تو خرداد یه موضع دفاعی نسبت به این حرف داشت الآن یه آدم بی تفاوت مونده که فقط داره به این فکر میکنه که 88 برای ما گذشت . اما برای خیلی ها این سال با اومدن 89 تموم نمیشه ! 88 آخر دنیاست برای همه ی عزیز از دست داده های امسال وکدوم مادری که بتونه با نبود عزیزترین کسش کنار بیاد و یادش بره ! من همش این روزها دارم به این فکر میکنم که هرکدومشون با دیدن هیجان ما از سال جدید و سبزه و ماهی خریدن چه حسی بهشان دست میده وهرکدام از ما این هیجان برامون چه معنایی داره!88 نقطه عطف زندگی من بود و من هیمشه پاسدار این بغض شیرینم هستم و تنها آروزی امسالم آرامش برای همه ی دلشکسته های ماههای اخیر و تنها یه معجزه از طرف تو میتونه این دعا را برامون مستجاب کنه که: حول حالنا الی احسن الحال...
یاد نوشت: تو مرور 88 برای نوشتن این متن یاد خاطره های شیرین نوشتنم در پرشین بلاگ و ذوق و هیجان نویسندگی از حس و حالها ی سبزم دوباره برام تداعی شد ودلم خواست یادی کنم از دوستایی که هنوز برام رنگ و بوی اونروزها رو دارن و یکی از یادگارهای مونده از الی اون روزها "سبز نوشت " عزیزکه حالا اسم جدید بلاگش نشاندهنده سیری که مارو به اینجا رسونده که از دغدغه هامون یا دق بیاریم یا بی خیالش بشیم , یا مصداق زنده این جمله شریعتی که " در روزگار جهل شعور خود جرم است"...
دن کیشوت عزیزهم یکی دیگه از اون یادگاری هاست و من عاشق این جمله ام که تو بلاگشه..."من زنده‌ام، زیرا دیگران به جای من مرده‌اند ... آیا این احساس گناه - احساسی که مأموران اعدام‌مان به ندرت آن را احساس می‌کنند - همیشه همراه هر یک از ما بازماندگان نیست؟"_النا لینگنز

و شبح عزیزجزء اولین خواننده هایی بود که بی توقع منو خواند و لینک کرد و همچنان سبز و پایدار مینویسه اونم در" امواج سبز شبح "

...و هیچ زنی را به مردی الهام پیدا نکردم و اونم تو وبلاگ زنانی که با گرگ ها میدوند!

سال جدید را برای همتون سبز به معنای کلمه میخوام...

روز بیست وششم:

2010-02-23T06:12:00.000-08:00

...In the memorial of you
نبودنت هرگز سخت نبود وقتی همه ی بود من تندیسی است خوش تراش ازچشمان و شانه های تو!انگار که همه ی رسالت وجودی من ماندن تو بود...انگار که من آمدم تا تو هرگز فراموش نشوی ...و چه معجزه ای است این عشق به نادیده ها...و این همان حسی است که نه هوس است و نه غریزه!و این همان حسی است که لایق همسنگ شدن با واژه ی ناشناخته عشق را دارد شاید!

روز بیست و پنجم:

2010-02-20T12:43:00.000-08:00

فصل تازه...عطر نو...

آب از آب هم تکون نمی خوره اگه من همه این 24 سال عمرم را به 24 ساعت تغییر بدم یا اصلا به کسی چه که بخوام 2 را بعلاوه 4 کنم و بشم یه دختر بچه 6 ساله!آره خوبه اواخر 6 سالگی ام و ورود به فصل تغییررنگها و ریزش برگ ها و بوی نو هرچیز حتی آدم ها...به هیج جای دنیا بر نمی خوره که من بشم همون دختر بچه کوچولوی یکی یکدونه تنها!ز اون روزا یه دختر بچه همیشه در انتظار سرویس مدرسه را یادمه با یه عالمه اضطراب از حفظ شعر و آیه الکرسی و مشق های روزانه ...اونروزا من خودم را تو گنده ترین حالت ممکن هم بیشتر از هجده سال نمیدیدم و انگار زمان از اون به بعد متوقف میشد...امشب من 24 ساله ام و زمان بی رحم تر از همیشه میگذره و من تنها کاری که میتونم بکنم اینه که چشم هامو ببندمو و یادم بره که امروز اوایل اسفند سال سیاه 88 بود!نه امشب اوایل پاییز سال یکهزار و سیصد هفتاد و یک هجری شمسی است و من عطر نو همه وسایل آماده شده گوشه اتاقم را برای فردا میشنوم!من امشب به اندازه ی همه ی عظمت این 24 سال گذشته مشتاق دیدنه تخته سیاهم...

روز بیست و چهارم:

2010-02-08T10:41:00.000-08:00

پرنده را بخاطر بسپار" پرواز مردنی است...

نمای بیرونی... یک نیم روز گرفته ی ابری ، دخترک اگه به راست می شد راستیارو می دید و اگه به چپ بر می گشت چپی ها رو...تا به خودش اومد دید اون وسط ایستاده و داره به پسرک روبان سبزبه سرالتماس میکنه که با شجاعتش حماقت اونارو بیدار نکنه ...هیچ کس نه صداش رو می شنید و نه انگار اونو می دید! صدای هق هقش که بین صدای گلوله گم شد ازخواب پرید ! این تنها قسمتی از یکی ازخوابهای شبانه من بود و از اون شب شب ها گذشته و اون اضطراب هنوز با منه وتعبیرش این شده که دیگه نمی خوام هیچ اتفاقی را هر چند عالی،به بهای خون هم سن و سال هام ببینم ، دیگه نمی خوام هر بار با دیدنه اون فیلم توی ذهنم هزار اگر رو مرور کنم که چی می شد اگه یکی زودتر تو را کنار می کشید...چی میشد اگه یکی سریع توروازروی زمین بر می داشت...دیگه از این بغض ها خسته ام که با دیدن هر تصویری از شما بخوان پنهانی بترکند وحس مظلومیت و قربانی بودن یه نسل سوخته دیگرو برام تداعی کنند ! نمی خوام وقتی تبلیغ کنسرت کامران و هومن را می بینم تصور کنم یه عده توی PALLADIUM دارن خوشی را زندگی می کنن و یه عده توی خیابان ها دارن جونشون را قمار میکنن وکه 30 سال بعد بخواییم تو چشم خانواده هاشون زل بزنیم و با وقاحت بگیم که می خواستن نرن و خیلی راحت یادمان بره که چه قدر دلمان می خواست بیرون گود بشینیم و بقیروشیر کنیم!من اما همین الآن می گم که نرین و به قول بهاره رهنما دل مادرها را دوباره به شیشه نسپارین...روزی که بهاره پست "به کجا چنین شتابان"را نوشت من یه گوله آدم پر قضاوت و معترض شدم!وعجبا از امروزکه تعبیر خواب من هم مرگ رنگ شده!می دونین همین پارادوکس های انسانی که زندگی را سخت میکنه وهمین حس های لعنتی که آدم را یا آدم می کنه یا فرشته و یا...اینبار من اما راحتر از بهاره ام چون نه معروفم ونه برای عده ای تاثیرگزارم که بخوان قضاوتم کنند!اینبارخواب های من تنها ماله منند ...

روز بیست و سوم:

2010-01-25T09:40:00.000-08:00

یک روز ولرم - ساعت 4:30 - مثل هرروز...

مثل هرروز ساعت 7 زنگ بیداری ام نواخته میشه و مثل هرروز با یه بازی و التماس به زمان با شمردن تا 50 ورود به یه روز دیگه رو کش دارتر می کنم و مثل هرروز زیادی چشمام گرم میشنو و به اجبار 7:30 دقیقه گشوده می شن!و مثل هر روز و البته نه خیلی ام هرروز!ساعت مدیرها می رسم سرکار! کمی استرس می گیرم اما شانس تو را داشتن همچنان با منه ، مثل هر روز می یوفتم رو یه سری مدرک و با تمام وجود می خوام که این پروژه تموم بشه ، اونام می خوان بیشتر کنارم بمونن آخه همینان که دارن مهندسم می کنن...مهندسی عنوانی که برای رسیدن بهش کلی چیزا فداش شدن...همین روزهای خالی همین روزهای به قول "هسه" ولرم روزهایی که نه خیلی سردی و نه خیلی گرم نه صفری و نه 100 تو این روزها تو فقط هستی یه بودنه کاملا معمولی و نه خاص!روزهایی که توش نه غمی هست و نه شادی و هیجانی همه وهمه هدیه همین مهندس شدنه!روزهایی که وقتی برای غصه و شادی وانتظار نیست...هیچ زنگ و پیامی انتظارت نیست...این روزها من فقط منتظر یه ساعتم...ساعت 4:30 مثل هرروز با الی و فقط الی زیر باران و شب به خیر گفتن به یه تیکه آهن که اون آلارم ساعت 7 یه روز ولرم دیگه روشه و من به خودم قول میدم که تمکین کنم از این ساعت 7!و از آنجا که تمکین یک لغت بسیار توهین آمیز در فرهنگ لغات الی است می دانم که فردا هم روزدیگری خواهد شد مثل هرروز... البته خدارو چه دیدی شاید اون شنبه معروف که همه توش رژیم می گیرن منم الی را راضی کردم که 6:30 بلند بشه که کمی هم نرمش کنیم و این نرمش بشه همه هیجان یک روز ولرم...

روز بیست و دوم:

2010-01-13T11:21:00.000-08:00

نگارانه ای برای مسافر تگزاس...
بد یعنی : دانستن قدردوست به شرط نبود یا دوری ودوست یعنی : یه دنیا خاطره از بکرترین دوران زندگی و زندگی یعنی : همون روزهایی که تنها دغدغه ات نداستن سوال های یه معلم باشه و معلم یعنی : خانم صفاری که اگه جواب سوال های پر اضطراب اش را نمی دونستی یا اگه زیراون برگه امتحانت که نمره خیلی خوبی هم نداشت امضاء مامانت نبود اون موقع بود که تیکه بزرگت گوشت میشد! بد یعنی اینکه : چه قدر باید دور بشی و چقدر باید بگذرونی تا اینکه بعد از چند سال با دیدن دوست سالهای زندگیت یهو پرت بشی تو یه دنیا خوشی و آرزو و امید و معجزه و معجزه برات اون روزی باشه که صداش را بعد از 8 سال بشنوی تا زمانی که کنارش باشی و زمان را به زانو در بیاری بسکه هیچی تغییر نکرده بسکه اون روزا آنقدر نزدیک اند که هنوز قابل فهم اند و اینجا همه چی خوب می شه و خوب یعنی : حس دلتنگی من برای نبود تو...برای همه روزهای رفته و آینده های نرسیده و امشب که قطره های اشک پنهانی ام مصداق آب ریخته به پشت مسافری است به دورترین نقطه دنیا و برای دختری از جنس ایران...

برای تو...

امشب شبی است که آبستن فردایی با معجزه های دیگر است و این یعنی:امید!امید به تکرار معجزه ها...

روز بیست و یکم:

2010-01-06T12:32:00.000-08:00

پرواز...

تازگی به یه نتیجه ای رسیدم؟ این نتیجه ناشی از هیچ غمی نیست که برعکس من در این لحظه در خلسه یه پروازم پروازی که اوجش دیدنی نبودواین حس ، ایجاد شده از یک بدشانسی ظاهری بود...تازگی فهمیدم که نمیخوام از دهه سی به بعد زندگیم ، هنوز روی پرده این روزگار باشه! که بسه، آخه این همه تکرار هم وقت من را می گیره و هم وقته تورو! توئیکه تو این همه شلوغی برات تکراری شدم و انقدر شلوغی که دیگه من ندارمت!
بیا خدایی کن و این سناریو مارو تا سی سالگی ببند...آخه من بچه سرزمینه مرگم ، طبق آشناترین ملودی برای ما مشکی رنگ عشق بچه های سرزمین منه و اگه هر ساعتی از روز و شب که از خونه بیای بیرون و اگه به مثبت ترین انرژی های دنیام که متصل باشی آخه کور که نیستی و تو سرت میره اون همه مرگ نوشته شده رو دیوارارو... میدونی تو اون لحظه دیگه رنگش مهم نیست ! تو اون لحظه همون یه مرگ کافیه که هر چیزی را کن ف یکون کنه!که دیگه بسه هممونه نه؟
بیا خدایی کن

خواست نوشت : ترجیحا مرگ باعزت در ازاء زندگی ای شاید در ذلت!

روز بیستم:

2009-12-29T08:54:00.000-08:00

تمرین آزادگی...
وقتی حرمت شکن از حرمت بگوید!وقتی آب سر بالا برود!وقتی قورباغه ها ابو عطا بخوانند!بدان همان وقتی رسیده که تو بی نیاز از هیچ جادوگری و بی نیاز از هر معجزه ای می توانی بعد از هزاران سال بفهمی ...
و من آنروز معنی اهل کوفه...حسین(ع)...حر...شمر بودن را خوب فهمیدم... من آنروز مظلومیت را دیدم...من آنروز حق را غرقه در خون با دستان خالی در برابر باتوم فهمیدم... من معنی ماه "حرام" را در رنگ قرمز خون خوب فهمیدم...
آخه آنروز عاشورا بود...
آخه ایران کربلا شد.
آخه حسین(ع) برای همه زمان ها و حسین(ع) برای همه نسل هاست و هنوز راه آزادی و آزاده بودن طولانی ترین راههاست و در همه ی این خوب فهمیدن ها عجبا که فهمیدن این یکی از سخت ترین سخت هاست که اگر "دین ندارید لااقل آزاده باشید"وهزاران سالی می شود که تو رفتی و هزاران سالی می شود که سهم بیشترین ها از تو در فهمیدن تو به همان صف غذا ختم میشود!که فهمیدن غذایی که به اسم تو است از فهمیدن راه تو آسان تر است!
...و من آنروز شنیدم صدایی را که هنوز فریاد می زد : آیاکسی هست آنها را یاری کند؟

روز نوزدهم:

2009-12-15T22:38:00.000-08:00

اسطوره کاغذی...
ماهیت یه چیزهایی را که آخه نمیشه عوض کرد...و من این را وقتی که خیلی کوچک بودم فهمیدم!وقتی که طرح ها هیچ معنایی جز خود طرح نداشتند٬وقتی که ساده ترین خط هایم با آثار بزرگترین ها برای بزرگترهایم برابری می کرد اما چون خودم این را قبول نداشتم سرنوشتی جز مچالگی و پارگی نداشتند!
همینه خوب ٬ این کاغذ بیچاره چه کند که ماهیتش جرخوردنی است! بدبخت خیلی زود کن ف یکون میشود.من این را خیلی زود فهمیدم ٬ همان موقع که زور منه یک الف بچه با یک غول آدم در جر دادن کاغذ برابری می کرد...همانجا بود که فهمیدم اگر می خواهم مقدساتم بماند٬ آن هم برای همیشه ٬ نباید نقشی از آن بر روی این جماعت فکسنی بیاندازم! به دنبال جماعتی محکم تر گشتم و به همان سنگ و چوب خودمان رسیدم!اما دیگر زور منه یک الف بچه به کشیدن نقش هایم بر پیکر آن جماعت سخت نمی رسید ومن حسابی غصه خوردم! بعدترها خواندیم که ابراهیم با یک تبر همه ی آن مقدسات چوبی و سنگی شهرش را کن ف یکون کرد!اینبار برای غصه های الکی خورده ام غصه خوردم و بی اختیار خندیدم خنده ای از ته دل... اینک سال هاست فهمیده ام برای حفظ مقدساتم نیازی به ماده ندارم! که مقدس اگر مقدس باشد٬ تا آخر همان می ماند...
...جایی هست مثل ذهن آدم ها ٬ جایی که سرنوشت هر نقشی به نابودی ختم نمی شود.

روز هجدهم:

2009-12-09T21:03:00.000-08:00

لمس یک حس برفی...
روزی خواهد بود،یک روز ابری و بارانی،شایدم گرگ و میش یک صبح برفی،روزی که از ترس نخواهم ترسید...
یک روز تعطیل!
صبحی که بلندترین صدایش شرشر باران یا شکستن قندیل های دیشب است نه صدای دلخراش کوک ساعت هرروزم... که به انتخاب و نه به اجبار دل انگیز ترین ساعتش 5 است...
بی آنکه جلوی آئنه خاک گرفته ام بروم،بی آنکه نگران فرم لباس هایم باشم و بی آنکه از سرما بترسم موهایم را برای اولین و شایدم آخرین بار به دست باد می سپارم ...از خیابان های خالی از مردم و از ماشین های گذری و حتی از مردم در خواب نمی ترسم...
به پارک جنب خانه میرسم و روی نیمکتی می نشینم،همان که روزها فقط از کنارش می گذشتم،همان که وقتی و نه حوصله ای را برای بودن در کنارش نداشتم!
هنوز از هیچ چیز نمی ترسم ! از کارگرهای پارک هم نمی ترسم ! با همانها آتشی روشن می کنیم و به انتظار طلوع می نشینم اینبار با گرمای بکر آتش گرم میشوم و نه لباس پشمی!
هوا که روشن شد بی هیچ حرفی و هراسی از نگاه های تعجب برانگیز مردم خفته شهرم رد می شوم و خودم را به اولین سلمونی مردانه می رسا نم و با شماره نمی دونم چند همه ی اون نشانه های زنانگی را می تراشم و بعد ساعتها که چشمانم را رو به آئنه باز میکنم ،عجبا که از خودم ترسی ندارم!وعجبا زیباتر از همیشه ام!
برمیگردم...
برف باریدن گرفته و آخ چه لذتی است لمس دانه های برف با سر طاس من وچه لذتی است که بعد از چندین سال نمی ترسم ! بعد از چندین سال از نگاه کردن به چشمان خودم و دیگران نمی ترسم...
برای اولین بار و فارغ از جنسیت و بدون ترس از قضاوت به چشمان همه نگاه می کنم...به چشم پیر مردی که نان صبحانه روز هزار و چندم زندگی اش را می گیرد...به چشمان مردی که ماشینش را از پارکینگ در می آورد...ودختر کوچولو منتظر سرویس همونی که ترس از جا ماندن را در چشمانش می بینم...وحتی به چشمان پسر همسایه!
روزی خواهد رسید...
روزی که از آدم بودنم نخواهم ترسید!
روزی خواهد رسید...
یک روز دل انگیز زمستانی،روزی که به همه و به خودم و به ترس سلامی دوباره خواهم داد...

روز هفدهم:

2009-11-28T23:58:00.000-08:00

گل یا پوچ...
چند باری بیشتر ندیده بودمش...
همون چندبار ، سر کوچه!همون چندبار صبح زود موقع رفتن سرکار همه مردم شهر...
همون چند باری که بوری ترمز کرد جلوی پاش تا جائی که مسیرشه با ما هم مسیربشه...
چند باری بیشتر ازش نشنیده بودم...
همون چندباری که مامانی میگفت:یه زن بیوه است با یه پسر معتاد...و من ذهنم بیشتر نمیرفت ! بسکه نمیخواست مکدر بشه ازشنیدن روزگار خاکستری زنی که مشکی اش می چربه به سپیدیش!
دیشب بوری گفت:
امروز ساعت 2:30 ختمشه-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
- میخوام زندگی کنم...
- اینروزا بسکه همه چی تحریمه!منم بدجوری گرسنه ، این شده که قلپی سرما خوردم و برای فروکشش یه کولد استاپم روش...دیشب حس کردم روحم داره از تنم جدا میشه!چقدر ترسیدم...چقدر چسبیدم به این روزگار!
- میگن ابراهیم با همه عشقش حاضر شد اسماعیل را قربانی کنه!منم با همه عشقم امروزهمه آرزوهامو قربانی یک آرزو ی تو میکنم ، آره دوباره دلم خواسته همه آرزوهامو با یه آروزی اون معامله کنم...خدایا من هنوز سر این معامله هستم ، من هنوزم منتظرم ، منتظر یه معجزه از تو... بسکه این دنیای تو بی ارزشه آخه...آخه من زیادی خوشبختم.
- گل ماله اون ، پوچ ماله من!قبول؟

روز شانزدهم:

2009-11-17T04:16:00.000-08:00

...
متوجه زل نگاهش که میشه ناخودآگاه عکس العمل همیشگی اش(یک چشم غره اساسی) را رو میکنه!
اه چقد بدش میاد...
از هرچیز ممتد و بی معنی و با معنی بدش میاد...
-ممتد ...امتداد...
تو خط ممتد انگاری نقطه ها بدجوری بهم چسبیدن وگیر دادن تا یه خط شدن!
داره با این اتفاقات ربط و بی ربط خودش رو میریزه رو دایره و ذره ذره باید و نبایدها و خوش اومدن و بد اومدن هاش را از هم جدا میکنه
چه قدر از نقطه چین بیشتر از یه خط ممتد خوشش میاد...
اونجا همه آزادن...نقطه... نفس...نقطه...نفس...نقطه...نفس...
آ . خ . ا . ی . ش
-اما اون میگه : "تعهد اساس زندگیه"...
یعنی تو خط ممتد نقطه ها بهم متعهد بودن که کنار هم شدن ؟!
یا یه اجبار٬ یه اضطرار٬ یه مصلحت اندیشی ٬ منفعت طلبی اونها رو کنار هم قرار داده !
هنوزم میگم نقطه چین قشنگ تره...
به نظر من : تو نقطه چینم نقطه ها بهم متعهدند ٬ کنار هم هستن با یه فاصله با یه نفس با یه اجازه گفتن:
آ خ ا ی ش...اونها اول از همه به موجودیت خودشان متعهدند و بعد به نقطه چین!
منم یه نقطه ام و آره که بی نقطه های دیگه نقطه چینم ساخته نمیشه اما من یه نقطه با هویت و مستقل و آزادم ! نقطه ای که هویتش در گرو خط شدن نیست!و اون مستقل از نقطه های دیگه ٬ همچنان نقطه است!
...اما وای از روزی که یکی و فقط یکی از اون نقطه های خط ممتد بی تعهدی کنه و نخواد که دیگه باشه اونوقته که اون خط دیگه نه خط و نه نقطه!
...

روز پانزدهم:

2009-11-09T21:42:00.000-08:00

رنگین کمان رابطه ها...
نمیدونم اگه سر کوچه دل ما آدمها یه علامت ورود ممنوع میزدند به این مفهوم که قضاوت و بدبینی ممنوع ٬ مشکل حل میشد یا اینکه باز ما این راه را خلاف میرفتیم و تازه طلبکارم میشدیم که نباید خلافمان دیده بشه!آقا مشکل از منه یا از نیم منه یا هرکسی که برای خودش یه من آدمه با همه خوبیها و بدیها و رنگش نه سیاه و نه سفید و نه...که اونم آدمه با همه ترسها وعکس العمل های طبیعی یک آدم...که مثلا من تو ترس یه پارادوکسی میگیرم که بدجوری شجاع میشم!بدجوری حق به جانب میشم و کلی بدجوری دیگه که هر بدبختی که با من برخورد کنه شاید به مخیلشم خطور نکنه که این حرکت من از ترس نه از نترسی! اینهمرو گفتم که اعتراف کنم بعضی وقتها بد میترسم ٬یعنی بد حق به جانب میشم ! بد میخوام همرو ادب کنم! بد... که وقتی بدبین میشم میرم تو قضاوت آدمها و نه پذیرش آنها با همه مشخصات یک آدم توی یک رابطه ای که اتولش داره از یک خیابان دوطرفه میگذره و نه از یک کوچه بن بست...که بابا آدمها آدمند و من نمیدونم تو اون کودکیم با آن مغز فینگیلیم چه برداشتی کردم که این شد! که دیگه نمیخوام بدبین باشم که خیلی هارو با بدبینی از دست دادم و با قضاوت فراموش کردم و بعدها دیدم همش یه سوء تفاهم بوده!یه محاکمه بدون اجازه دفاع به محکوم...الآن چند هفته ای میشه که تو تجربه ی یه دوستی شاد با کسی هستم که سالها با قضاوتهام پسش زدم ٬ اینکه اون دقیقا نقطه مقابل منه درسته و اینم درسته که اگر تصمیم بگیریم آنی و فقط "آنی بی قضاوت برای کسی باشیم " یعنی رفتیم تو پذیرش اون آدم با همه خوبیها و بدیها و تضاداش با ما و در ازاء ش تجربه یه آدم جدید را با یک دنیای جدیدتر داریم.

روز چهاردهم:

2009-10-30T10:10:00.000-07:00

ضیافت...
سال ها از آن روزی که با شوق و ذوق عهدمان را با گچ سفید روی تخته سیاه مدرسه ی دوست داشتنی مون نوشتیم گذشته، اما زمان ثابت کرد که خاطره ها و عهد های خوب هرگزمستحق فراموشی نیستند و امروز روز موعود ما بود یعنی 8/8/88 ، روزی که قرار گذاشتیم اگه حتی همدیگرو گم کردیم توی این روز همه تو ی مدرسه جمع بشیم،همدیگررا ببینیم و بگیم که به کجاها رسیدیم...
وارد حیاط که شدم صدای هورا بچه ها همه جا رو پر کرد...صدای هورا بچه هایی که حالا بزرگ شده بودند و هر کدام یه دنیایی داشتن...
رعنا هیجان زده می خواست ببینه شناختمش یا نه؟ سخت بود اما شناختم! "ونوس" دختر ساکت کلاس که حالا زیبا تر از همیشه شده بود...خیلی های دیگرهم تغییر کرده بودن که باید برای یادآوریشون یه فلاش بک سریع می زدم! باورم نمیشد که امشب بله برون المیراست و اون حاضر نشده، بودن تو ی این جمع را به بهانه مهم بودن این شب از دست بده! هرکسی یک تکه از خاطره ها را رو می کرد و پازل اون دوران داشت تکمیل می شد و من حسابی تو اون روزها حل شدم...
می گن زمان نسبی و من گوشم را که تیز می کنم،هنوزصدای مرگ بر آمریکا های محکم سر صفمان توی گوشمه و از یادم نرفته که 12 سال تمام هر روزصبحمان را با مرگ و درود شروع می کردیم!اون روزها که تو مداد رنگی زندگیمون تنها حق برداشتن سه تا رنگ را داشتیم:"سفید...خاکستری...سرمه ای"...
دارم توی حیاط می گردم به قصد پیدا کردن حس های گم شده و به جا مانده تو گوشه گوشه این ساختمان دوست داشتنی...هنوز دور تا دور حیاط با ایرانیت های آهنی محصور شده ، به دو میرم جای همیشگی مون و پیداش میکنم!هنوز اون سوراخ هست...سوراخی که زنگ تفریح ها نگاه کردن توش می شد بزرگترین خلاف ما!اون سوراخ پنجره ما به باغ سبز دور مدرسه بود...به آزادی...بلند گو مدرسه هنوزآهنگ "روزگار جوانی" را می خوانه آهنگی که زنگ تفریح ها مدیرمون در کمال روشنفکری اجازه میداد پخش بشه! و دوستای تازه بلوغ شدم با شنیدنش اولین قطره اشک های عاشقی را می ریختن...امروز جای اونها تو ی مدرسه خالی بود...(یکی شون بچه دار شده و یکی دیگه در آستانه جدایی)...
می رم توی کلاسمون و پشت نیمکت میشینم...اما سمت چپم خالیه!جای عزیزترین دوستم خالیه...از پنجره کلاس آسمون آبی را که میبینم دارم تصور میکنم چقدر ازم دوره ؟ آنقدر که آسمانش الآن سیاه...اینجا روز و اونجا شب...اینجا هنوز من لباس سیاه به تن دارم ، "هنوز سیاه سنگین ترین رنگ ماست"و اون با بلوز سبز می تونه با صدای بلند آزادی را فریاد بزنه و صدای من همچنان فریاد بی صداست...من هنوز توی این ایرانیت ها محصورم...اون روزها دنیام کوچیک و آروزهام بزرگ بود آنقدر که فکر میکردم 8/8/88 روز معجزه است!امروز رسیده و من دیگه آرزویی ندارم و آرزوهای دیروزم آروزی امروزم نیست!بزرگترین معجزه ی امروز جمع شدنمون بعد این همه سال دور هم بود...گرچه خیلی ها نبودن خیلی ها دورتر از یه تماس و یه اصرار برای بودن بودن...
از مدرسه که بیرون رفتیم باز یه نشونه از خودمان روی اون تخته سیاه گذاشتیم و اینبار 9/9/99...
نمی دانم اون روز چند تا هستیم وچند تا نیستیم ...
رعنا با خنده میگه: عهد بعدی خانه سالمندان...

روز سیزدهم:

2009-10-28T23:37:00.000-07:00

گرسنه ام…دستانم برای پرکردن دلم خالی است…اما دل که می رود ضعف برود و به دنبالش قنج برود ! با احتیاط می روم و همه احساسم را روی کاغذ می ریزم...شعله اش داغ داغ است ٬ ادویه قلم ام که چاشنی اش می شود ٬ بغضم می ترکد!
اما چه بغض بی وقتی!
نمی دانم شاید این آش شعله قلم کار زندگی ما هر چه رقیق تر٬ لذیذ تر باشد...
...اندکی صبر...
اگر در شعله این احساس نسوزم ٬ (ی م )...شاید در آخر لقمه ای آرامش نصیب ما گردد!
شاید...
پ.ن : همچنان گرسنه ام...(ا ی م) ؟

روز دوازدهم:

2009-10-19T21:09:00.000-07:00

زندانی شماره 1...
به کمال یک خواستن فراموشم شدی ! اما محکومین به فراموشی هم محق ساعاتی رهایی اند...ساعاتی از روزهای زندگیم رهایت می کنم...گه گاهی که خاطرت از پشت خاطره ها سرک می کشد و خیالت پر می کشد میان حیاط خلوت دلم ، گولم می زند ، بچگی می کنم و دوباره میگردم...
... هربار هر چه به خاطرم فشارمی آورم خاطری از تو به یاد آورم نمی شود! به جز یک اسم به جز آرزوهایت که رها شدیم برای رسیدنت به آنها...هرزگاهی که حالم این می شود میان خبرها با تنها نشان از تو که اسمت است می گردم...هر بار پیدا می کنم ...هر بار نزدیکتری... بی اختیار ذوق می کنم!دوباره خواسته هایت خواسته ام می شود!
نمی دانم شاید سکانس پایانی آنجایی که تیتر خبرها می شوی ، روزی که روی سن جایزه را دریافت می کنی... آن صدا ، صدای دستان من است که میان هیاهو حاضرین گم می شود و بی آنکه دستی برایت تکان دهد مثل همیشه دور می شوم و در تمام این بچگی کردن های شیرین این را خوب می دانم...
می دانم که هرگز نمی بخشم و توهمچنان محکومی!
برگرد به زندان ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

روز یازدهم:

2009-10-13T00:54:00.000-07:00

گرگ و میش...
از گرگ و میش سحر بیزارم...
از گرگ شدن انسانیت در سحر بیزارم...
از صدای موذنی که اجازه دریدن می دهد بیزارم...
از خودم بیزارم ٬ اگر گرگی ام در لباس انسان
...انسانم آرزوست

" خبرت را که می آورند...خبرت را که می خوانم و می شنوم ناگهان همه ی درد پاهایم حلقه می زند دور گردنم!
می آید که خفه کند٬ امان می خواهم!
امان می خواهم چراها و دانسته و ندانسته هایم را بگویم و بپرسم ...
که هنوز خیلی هارا نمی دانم مثلا ...
نمی دانم قاضی چه قدر مطمئن بود که نبود تو جهان را گلستان می کند؟
نمی دانم چرا کودکی ات آنقدر بزرگ جلوه کرد؟
امشب که تو نیستی هنوز نمی دانم درجه رضایت اجرا کننده حکمت را...
چرا کسی نفهمید یا به روی خود نیاورد که تو خود قربانی بودی!
چرا هنوز معصومیتت از دست نرفته بود؟ چرا آنقدر زیبا بودی!
آخر مگر قاتل نبودی؟ نمی دانم چرا شبیه نبودی !
چرا طلوع آفتاب یکشنبه را ندیده غروب کردی...
هنوز نمی دانم حس آدمی را که پایانش را می داند که بارها رفته و برگشته و بار آخر هنوز با امید...
نمی دانم حجم لحظه های آخر را و شتاب گذر آخرین ثانیه های بودن را...
هنوز نمی دانستم در آخرین لحظه ها معنی نامت بودی یا که ...؟
که گفت : التماس می کردی از مادر٬ که مادری کند برایت که ببخشد! اما شاید توقع زیادی بود!
مادری که احسانش رفت دیگر احسانی برای بخشش نداشت!
نمی دانم حس پدر مریضت را که همه امیدش به پدری داغدار است که نگذارد قسمت او هم غم باشد و فهمیدم این هم توقع زیادی بود
تنها یک چیز را می دانم...
من چراهای صندلی زیر پایت را می دانم ٬ او هنوز هم می خواهد بداند که چراااااااااا؟
چرا او اشک ریخت ضجه زد التماس کرد که نمی خواهد زیر پایت را خالی کند اما آنها که آفریده عشق اند خواستند...
چرا مرهم درد خود را داغ دیگری دانستند...
دلم خواست التماس نمی کردی!!!
می دانم سالها پیش مرده بودی...سالها پیش تو را بیش از جرمت مجازات کرده بودند...
می دانم آرامش پایانت خواهد بود ... جای بوسه دار مکافات دنیا تا ابد بر گردنت باقی است و سندی است برای گرفتن آرامشی ابدی...
تنها دعا می کنم ٬ اما نه برای تو!
برای آن مادر که هرگز پشیمان نشود!که صدای التماست خواب های شبانه اش را برهم نزند...
که احسان را در خواب نبیند که رویش را بر می گرداند!
دعا می کنم هنوز طاقت شنیدن اذان صبح را داشته باشد و دستهایش برای گرفتن وضو یاری اش کنند!
...ودر آخر هنوز نمی دانم چرا من و قاضی اینقدر بد قضاوت می کنیم!
واقعا نمی دانم...

روز دهم:

2009-09-30T03:38:00.000-07:00

ندای وجدان الی...

بیرون گود نشسته ام و خدا خدا می کنم بچه ها خوب لنگش کنند!
عجبا که مثله همیشه حرف ندارند و اندکی بعد من باز غذاب وجدان می گیرم!
عذاب وجدان می گیرم که در کنارشان نبودم و مهمتر اینکه در کنار خواست واقعی الی !
هر بار بعد از یک اتفاق خوب از من می پرسید: چه خبر؟ کجا رفتی؟ امروز عالی بود...
...و من شرمنده می شدم که بگم فقط تماشاگرم و نه بازیگر!
با خودم گفتم من کجای ماجرا م ؟ چرا فقط حرف می زنم ؟ چرا فقط می نویسم ؟
ترسیدم نکند منفعت طلب باشم؟... خودخواه؟... دورو؟... آخ که از هیچ کدام از این صفات به قدر دورویی بیزار نیستم...
می گردم و می گردم وعاقبت پیدا می کنم...
من می ترسم!
اما ترس من از کتک و شکنجه و حبس نیست!
هراس من از مرگ نیست!
امروز ماههاست که دیگر حتی از مرگ هم هراسی ندارم ! بارها در ذهنم به جای ندا مردم و دوباره زنده شدم...بارها به قدر آن ترسیدم! در ذهنم آنقدر ماند٬ تا شبی درخواب دیدم که درقیامت آن شنبه سیاه در کنارش هستم اینبار اما چشمانش باز نبود! دیگر نمی ترسید! اینبار آرام چشمهایش رابست...انگار دیگر فهمیده بود ترس در این دنیا معنا دارد...
اما حتی برای لحظه ای هم نتوانستم ترانه باشم...نتوانستم
آری اینبار دیگر از مرگ هراسی ندارم...خدایی که قرار بود مرا به جرم تار مویی به آتش بکشد ٬ دیگر خدای من نیست!خدای من آن کسی است که بهشتش خانه ندا و ترانه هاست...نه خانه آن زن پیچیده به چادر سیاه که دختری را به حجله هوس مردان هرزه روزگار می اندازد...
آری امروز ترس من از جنس ترس 30 سال پیش زنان سرزمینم است...
ترسی که مردان و پسرانمان را بلعید٬ آنهایی که برایم پر از احترام و افتخارند...آنهایی که هنوزم که هنوز است هر وقت گذرم به بهشت زهرا و یا هر جایی که مقدسی درش خاک است می افتد برای من مقدس ترینند...همانهایی که رفتند تا من امروز پاکی ام را زندگی کنم...
اما نمی دانستند که سالها بعد ترس دختران سرزمینشان از بیگانه نخواهد بود! امروز خودی ها از هر بیگانه ای بیگانه ترند...امروز به بهانه خون شما ریختن خون ما را حلال می دانند! امروز با وضو دختران و پسرانتان را که صد البته خودشان را بی حرمت تر از همیشه می کنند...
روزگاری که پر از مرد و نامرد است و برای من که سالها بود از غیرت مردان زنده اش نا امید بودم٬ اما الآن ماههاست که امیدوارم در کنار هر سیاهی سپیدی هست...ماههاست امیدوارم که روزی عاشق شوم ...عاشق آن پسری که با دست خالی از مرد اسلحه بدست هراسی ندارد...عاشق آنکه چون به ایران غیرت دارد پس به من هم...
آری عاشق می شوم اما در این عاشقی باز ترانه را کم می آورم...باز عذاب وجدان می گیرم
مادر می شوم و در حالی که فرزندم را در آغوش می گیرم هنوز از یادم نرفته است تنها آرزوی ندا همین بود که روزی مادر شود... و من باز عذاب وجدان می گیرم
البته روزگار را اعتباری نیست نمی دانم شاید من هم روزی لایق شدم چنین با غزت بمیرم...
اما اگر ماندم بدانید که تا آخر دنیا این عذاب با من است...
...ودر آخر فقط می گویم:
مرا ببخشید...
مرا ببخشید که جسمم در خانه می ماند و روحم با شما می آید...
شاید همه سهم من از جنبش تنها یاد شما باشد که همواره با من است و بغضی که لحظه ای امانم نمی دهد...
مرا ببخشید
.............................................................................................................................

پ.ن:همچنان تقاضا دارم از درج مطالب "روزگار الی" چه با ذکر منبع و چه بی ذکر منبع خودداری کنید.با سپاس

روز نهم:

2009-09-29T03:58:00.000-07:00

دروغگویی ممنوع ! حتی شما دوست عزیز...
...
و تو آمدی...
پ.ن:می گویند دروغ گفته ای آمدنت را!
می گذارم بگویند...می گذاریم بگویند مثله همیشه که فقط آنها حق گفتن دارند!
کاش فقط حرف بود ! با توهین هایشان چه کنیم؟
می ترسم...ترسیدم که نکند تو هم!!!
اما نه...
نه نمی شود تو تاوان راستیت را دادی...می دهی...می دهیم
با خود می گویم : باشد اصلا دروغ!
اما چه دروغ شیرینی...
کاش همه دروغ ها چنین بود...
بی ضرر و سراسر شادی آور
آمدنت مبارک

روز هشتم:

2009-09-27T22:43:00.000-07:00

مردانی از جنس مهر...
7 امین روز از 7 امین ماه سال که از راه برسد ، تو به دنیا خواهی آمد و سال ها بعد در روزگاری نه چندان روشن تنها امید جوان های سرزمینی می شوی که عهدشان را با تو با رنگ سبزی امضاء می کنند و پای آن عهد تا شهادت می ایستند...
...و من قسمت می دهم ، که اگر روزی به همّت و خون آن جوان ها ، رسیدی به جائی که لایقش بودی...
فراموش نکنی...!
فراموش نکنی روزها و آرزوهای سبز آنها را برای رسیدن به آزادی ، عدالت و کرامت انسانی...
روزهای سبزی که حتی با قرمزی خون آنها همچنان تا آخر دنیا سبزخواهد ماند...
...و من از امروز تا آخردنیا می گویم:
تولّدت مبارک

روز هفتم:

2009-09-19T04:09:00.000-07:00

بغض...
آسمان آبستن بغض خرداد ٬ همچنان بی وقت می بارید ...
... نور٬ امّا ٬ پاداش بغض آسمان خواهد بود.

روز ششم:

2009-09-16T11:28:00.000-07:00

ملّتی با شاخ های سبز...
پشت چراغ قرمز در انتظار سبز بعدی مونده بودم که پسر دستفروش شاخ به سردرحال بازاریابی شاخ های صورتی جدیدش توجهم رو به خودش جلب کرد و یکهو منو برد به شب های آخر تبلیغات که باتوم و شاخ های سبز نورانی بازار گرمی پیدا کرده بود و می شد با یه کم دست تو جیب مبارک کردن به هاله نورانی ای رسید که در مقایسه با رقیب حرفی تازه برای گفتن داشت...یکی از آن شب ها که در حال تبلیغات تو خیابان بودیم آرزو کردم کاش بچه بودم و می تونستم یکی از این شا خ های سبز نورانی بخرم و تو عالم بچگی همه انرژی و شادیم رو برای تغییر زندگی کنم...عجبا که خدا 23 خرداد آرزوم رو تو همین سن و سال برآورده کرد(!)نتیجه بازی شاخ های سبزی را رو سر هممون در آورد(!)باتومش هم الحق در مقایسه با آن آلت فانتزی اختراع قابل تحسین چند کاره ای بود(!)

پ.ن:پشت آن چراغ در حال رفتن به یه مهمونی بودم، مهمونی ای که صاحب خونه دعوتش را بدون اطلاع دادن به من پس گرفته بود!(اینجوریاست دیگه) و من پشت در خونشون فهمیدم با کلی از احساس شرمندگی که چرا مزاحمشون شدم(!)البته این تو دنیای وارونه عجیب نیست...عجیب نیست که الآن ما محاکمه میشیم که چرا به رٲی ملت بی شاخ احترام نذاشتیم و نمی ذاریم...تو روزگار ما معترض به تخلف بجای متخلف محاکمه میشه...و ما همچنان محکومیم چون فکر داریم و تنها چیز غیر قابل فیلتر شدن همین فکر ماست.

روز پنجم:

2009-09-12T02:52:00.000-07:00

جای خالی اعتماد...
صبح با همان فکرهای همیشگی از خواب بلند شد...انگار این روزها به حساب زندگیش نوشته نمی شد... انگار یه خواب بود که دیگه داشت خیلی طولانی می شد(!)
هر روز موقع رفتن به سرکار اونو سر چهارراه اول می دید با یه بقل از اطلاعات راست و دروغ(!)
پیشتر ها تنها دلخوشیش این بود که بین اون همه اطلاعات یه اعتمادی هست و می تونست عصرهای خستشو با خوندن مطالبی که به شعورش توهین نمی کرد ٬ شب کنه.عجیب اینجا بود که آدم روزنامه خونی نبود اما اعتماد یه اتفاق خوب بود...اتفاقی که بودنش از نبودش عجیب تر بود(!)
اما الآن روزگار ی بود که فقط از کنار مرد کاغذ به دست با یه سوال نپرسیده ی بی جواب رد می شد...
ببخشید...
اعتماد داری؟... اعتماد ملّی اومد!
بعد تو ادامه مسیر فقط به این فکر می کرد که بهای اعتماد از دست رفته یک
ملّت چقدره ؟
...و چقدر حاضر بود بها بده که بتونه دوباره اعتماد کنه(!)

روز چهارم:

2009-09-10T09:26:00.000-07:00

اصلاحات...
میگفت:من تو هفت تا آسمونم یه ستاره ندارم!
...و من بهش میگفتم: همین یه آسمون ستاره ی تو...خوب نگاه کن

روز سوم:

2009-09-03T08:30:00.000-07:00

برای سهراب...
امروز رسیدم به همان نقطه ای که پارسال بودم...دوباره از زمین و آسمان برام بارید...اونم با کلی بغض! پارسال کلی خودم رو سرزنش کردم که چرا یکم فکر نکرده بودم چرا توانایی هامو واقعی تر ندیده بودم!اونوقت به خودم قول دادم تصمیمی بگیرم با کلی دقت که آخر راه جز رسیدن چیزی نباشه و من مطمئن بودم که به هر چی که میخوام میرسم...با اینکه سر کار میرفتم و یه جورائی این یه موقعیتی بود که شاید خیلی از جوونا خواستشو داشتن اما با مکالمه ذهنی پر رنگی در گیر بودم که نباید برم! باید مرخصی بگیرم ، کار همیشه هست! اما اگه ایندفعه هم تو کنکور بازنده بشم خیلی فرصت از دست رفته...با این همه تحت تاثیر اطرافیان مرخصی نگرفتم!با اون همه کار و خستگی و مطلب فقط مغزم ١ ماه فرصت داشت! حالا امروز بعد از اومدن جواب ٣ تا از کنکورها دیدم تو دو تا شون ناباورانه بین رتبه ٢٠:٣٠ گیر افتادم!(البته منظور آن برنامه علمی و تخیلی نیست) آخرین نفر 20 بود و من 30!...! احساس بدون سانسور الآنم یه شکستن اساسی! یه رفتن و نرسیدن مداوم که منی رو که فکر میکردم به هر چی میخوام میرسم نا امید کرده آنقدر که...!
اما وقتی نرگس گفت بنویس...بی سانسور بنویس یکم آروم شدم.نوشتن تنها چیزیه که آدم را خالی میکنه حتی آدم خودش را بعد از نوشتن بهتر می بینه...بهتر می بینم که الی چقدر خسته و پر از غر! وقتی همه هدفتو رو یه چیز بذاری با نرسیدنش همه چیز از بین میره... اما تو این روزا اونور سکه زندگی یه جای خجالتم برام میذاره...یه جای گفتن بازم خدایا شکرت که همه خانواده سالم کنار همیم ...شکرش که حداقل من برگه سوالای کنکورمو دیدم یا حتی مامانمم به قدر من غصه خورد برای مردودیم نه برای نبودنم!...که سهراب حتی به روز کنکور نرسید که غصه مادرش از نبودنشه نه از...شایدم آرمانی تر اینکه باید افتخار کنه رتبه یک کنکور غیرت سال 88 برای سهراب و سهرابهاست و من چقدر میتونم خودخواه بشم که فقط برای نرسیدن به همچین خواست کمی اینقدر بشکنم!واقعا مادراشون چطوری دارن میگذرونن؟چقدر قوی اند؟واقعا چقدر؟
اگه نتیجه غصه امروز من شکستنه!غصه اونا...اگه من با همچین اتفاقی دنیا برام یه زندونه که توش گیر افتادم!برای اونا چیه؟ وای که چقدر زندگی ما آدما با هم فرق می کنه!
چقدر بعضی وقتها ایمان میارم که باید دنیای دیگری باشه که همه به یک قدر و به اندازه لیاقتشون به خواسته هاشون برسن...منم دوباره شروع می کنم و الآنم میرم مامانمو می بوسم و ازش میخوام غصه نخوره که شاید مادرا باید غصه های اصلی تری را تو بدترین شرایط تجربه کنن که اینها در مقابلش ناچیزه!البته خدا همچین روزائی رو برای هیچ مادری نیاره.
آمین یا ربّ العالمین

روز دوم:

2009-08-30T01:22:00.000-07:00

ما هنوز زنده ایم...

تا چشم کار می کنه دو طرف جاده درخته...تا اون دور دورا درخت های تنومند سبزی اند که سال های ساله که ایستادن٬فقط ایستادن و یه تماشاگرن که روزگار مسافرهای جادرو از آن بالا تماشا میکنن.
نمیدونم و نمیشه فهمید چیارو دیدن و حس کردن غیر از نوازش باد و نم بارون و برف های سفید مخملی...چقدر تو شادی و غم آدمهایی که از این جاده سبز گذشتن و آدمایی که فقط میگذرن شریک بودن...منم دارم میگذرم برای اولین بار از این جاده بعد از گذشتن از روزای سخت و تلخ گذشته. روزایی که هر روز با گذشتنش یه چیز و یه کسی رو از دست دادیم.اولش همه با هم پر از شور و انرژی و امید بودیم پر از رنگ آزادی و تغییر. روزا گذشت و با گذشت هر ساعت خبری کافی بود برای خراب کردن دنیایی که ساختیم ٬ با هم و کنار کسایی که حالا خودشان تیتر خبرها بودن حالا خودشون دلیل و یقینی برای ادامه راه...نمیدونم تو باور کدومشون بود که روزای پر امید آخرین روزای بودنشونه!
تو باور کدومشون زندگی کوتاه تر از حبس یه نفس بود!
تو باور کدومشون زندگی آنقدر برای رفتن عجول میشه که فرصت از ترس داد زدن رو هم بهمان نمیده!...فرصت گفتن خداحافظ مادر و شنیدن جوابشو...
اما من اعتراف میکنم که خسته ام... خیلی خسته!
تو این روزها که دیگه همه خسته ایم آنقدر که مسافرت به یه جای خوش آب و هوا هم خستگی را از این تن بدر نمیکنه...
اما گذر از این جاده دوباره منو به روزایی که همه با هم بودیم و هنوز ندامون رنگ و بوی زندگی داشت برد و دیدم هنوز یه چیز برامون مونده...
تنها سلاحی که ازمون نگرفتن همین دست های به علامت پیروزی رو به آسمونه... هنوز همین دستان که می تونن به همه بگن حتی به خودمون که ما هنوز زنده ایم...
...و من فقط میتونستم تو اون لحظه در حالی که بغض گلومو گرفته بود بگم...
مرسی...
بچه ها مرسی که هنوز ایستادین...
پ.ن:نمام مطالب در لحظه و بدون سانسوردر احساسات نوشته شده است

روز اول:

2009-08-25T04:41:00.000-07:00

چه تنها...
چه تنهایم در این دنیای وانفسا
چه تنهایم در این افکار غم فرسا
چه شد مارا ...
چه شد هر سبزی رویاهای بی پایان
چه تنهایم !
چه خسته...
چه نومید...